Psi blog

Przygotowanie psa asystującego trwa około dwóch lat. Szkolenie zaczyna się już od szczeniaka. Gdy pies ma 5-6 miesięcy, należy wykształcić odpowiedzialne zachowania wobec ludzi i innych zwierząt. Powinien ufnie i spokojnie reagować na przechodzące, podchodzące i dotykające go osoby. Nie może ze strachem cofać się przed wyciągniętą ręką ani szczekać. Jeśli warczy, atakuje lub boi się ludzi, nie nadaje się na „asystenta”. Dobrze przygotowany pies nie powinien reagować na koty, ptaki i duże zwierzęta (np.. konie, krowy). Musi być również przyjazny lub obojętny wobec innych psów. Ponieważ będzie potrzebował ze swoim nowym opiekunem w wielu miejscach i podróżował różnymi środkami transportu, powinien je poznać. Musi być spokojny i nielękliwy. Gdy w nowej sytuacji okazuje zdenerwowanie lub strach, nie będzie dobrym „asystentem”. Jeśli chodzi o naukę czystości, powinien załatwiać się o wyjściu z domu, na smyczy lub bez, także na komendę. Musi również spokojnie zachowywać się, gdy zostanie sam na kilka godzin w mieszkaniu – czyli to luzem a nie w klatce. Nie może piszczeć, szczekać, wyć ani niszczyć sprzętów domowych. Pies asystujący jest od szczeniaka przyzwyczajony do zabiegów pielęgnacyjnych. Powinien spokojnie znosić takie czynności, jak czyszczenie uszu i oczu, obcinanie pazurów, przytrzymywanie, przewracanie na bok i na grzbiet, kąpiel. Jeśli wyrywa się szczeka, piszczy, gryzie to nie będzie dobrym psem dla osoby niepełnosprawnej. Wyszkolony pies także nie może samowolnie brać żadnych przedmiotów i jedzenia ze stołów.

Podczas poszukiwania odpowiednich psów już obserwacja szczeniaków w hodowli pozwala stwierdzić, który ma zadatki na psa asystującego.

Gdy pies skończy 8 miesięcy, trener uczy go nowych umiejętności:

• Chodzi na luźnej smyczy,
• Komend: siad, waruj, na miejsce (przedłużonych w czasie), wydawanych w sytuacjach, które mogą rozpraszać uwagę zwierzęcia,
• Komend : stój, stop, zostań (również przedłużonych) podaj, daj, puść, wejdź i wyjdź, nie ruszaj, na kolana – bez obecności czynników rozpraszających.
• Przywoływania na gwizdek,
• Komendy: równaj – zajmowanie pozycji przy wózku,
• Spokojnego leżenia przy wózku w restauracji, poczekalni, urzędzie itp.,
• Chodzenie w halti (obroży uzdowej)i w kagancu.

Wiek psa 11 miesięcy poznaje komendy:

• Naprzód, cofnij, do mnie, na kolana, góra , dół, trzymaj- w sytuacjach nierozpraszających
• Stój, stop, zostań (przedłużone), podaj, daj, puść, wejdź, wyjdź, nie rusz – w sytuacjach rozpraszających uwagę psa.
• Porusza się przy wózku po obu stronach (komendy: równaj, napraw).

Natomiast gdy ma 14 miesięcy, uczy się komend:

• Naprzód, cofnij, na kolana, góra, dół, trzymaj ( w miejscach i sytuacjach które mogą powodować rozproszenie uwagi psa.
• Ciągnij, otwórz, zamknij (popychanie np. drzwiczek szafki nosem)
• Wózek, smycz, telefon

Gdy ma 18 miesięcy, rozpoczyna naukę:

• Przytrzymywania drzwi, by umożliwić wjazd wózkiem,
• Komend: szukaj, do kosza, na bok, otwórz, zamknij, światło, wózek (przyprowadzanie go do opiekuna)
• Wszystkie dotychczas wyuczone komendy pies wykonuje w codziennych sytuacjach, na spacerze, w domu również w miejscach z dużą liczbą bodźców rozpraszających
• Jeśli istnieje taka potrzeba, można zastosować naukę dodatkowych komend.

Lęk przed samotnością jest problemem wielu psów. W takiej sytuacji zalecam ćwiczenie częstych i krótkich wyjść właściciela zwierzęcia z domu. Na początku należy wychodzić 20-30 sekund i wrócić. Po kilkunastu powtórzeniach czas ćwiczeń można stopniowo wydłużać. Najlepiej powtarzać je przez cały dzień, aby wieczorem pies całkowicie zobojętniał na zachowanie właściciela. Rzeczywiste wychodzenie z domu nie może się wiązać z rutyną i nie należy przy tym robić zamieszania. Najlepiej wymknąć się, gdy pies będzie zajęty jedzeniem lub zabawą. Po za tym trzeba uczyć psa samodzielności, np. zamykać się na krótko w innym pokoju albo przez 15-20 minut zupełnie nie zwracać na zwierzątko uwagi. Jeśli chodzi o gonienie kotów, doradzam trening posłuszeństwa, zwłaszcza przychodzenia na zawołanie. Za każdym razem należy psa nagradzać. Tam, gdzie są koty, warto prowadzić psa na smyczy lub puścić go luzem , ale z 3 metry na lince ciągnąć się za nim. Gdy pies ruszy w pogoni za kotem, będzie można go powstrzymać i przywołać do siebie. Gdy przyjdzie dajemy jej nagrodę. Jeśli pies nie zareaguje, trzeba przyciągnąć ją za linkę do miejsca, w którym stoimy, i również nagrodzić, ale w takim przypadku smakołyk powinien być mniej atrakcyjny. Za każdym kolejnym ćwiczeniem pies będzie coraz chętniej i szybciej przychodzić na zawołanie. Przestanie również reagować na koty, nawet gdy pojawią się w pobliżu psa.

To pytanie jest często zadawane przez ludzi, którzy nie rozstają się nawet na chwilę z swoim pupilem. Jest to problem codzienny. W zasadzie we wszystkich placówkach handlowych ich właściciele mogą umieścić znak zakazu wprowadzania (także wnoszenia) psów, bo to oni ustalają sposób i warunki handlu w swoim sklepie. Brak znaku zakazu nie wyklucza przypomnienie klientowi, że z psem wchodzić nie wolno. Dodatkowo w miejscach produkcji i obrotu żywnością, np. w sklepach, w których jest sprzedawana, obowiązują konkretne przepisy sanitarne. Ustalenia te nie tylko zapobiegają dostępowi zwierząt domowych do żywności, ale mają również na celu uniknięcie możliwości zanieczyszczenia pomieszczeń i towarów. W tych okolicznościach zakaz wprowadzania zwierząt eliminuje ryzyko wynikające z zarzutu nieprzestrzegania tych procedur.

Jedynie w przypadku osób niepełnosprawnych, przy spełnieniu prawnych warunków, przepisy stanowią o prawie takiej osoby do wstępu z psem asystującym (dawniej przewodnikiem) do obiektów użytecznych publicznej, w tym także sklepów.

To choroba często spotykana u młodych psów. Zwierzętom wypada sierść i na skórze pojawiają się plamy. Najczęściej na głowie i łapach, chociaż grzybica może rozprzestrzeniać się także na inne części ciała. Przed leczeniem konieczne jest określenie rodzaju grzyba.

W zależności od rodzaju grzyba i natężenia objawów, psa można leczyć miejscowo lub ogólnie. Postępowanie miejscowe polega na stosowaniu płynów, maści, szamponów i zasypek na zmienioną chorobowo skórę. Robi się to wielokrotnie, w ściśle wyznaczonym przez lekarza czasie, do momentu całkowitego ustąpienia objawów. Terapię kontroluje się jeszcze przez dwa tygodnie. Leczenie ogólne polega na podawaniu antybiotyków w tabletkach lub zastosowaniu szczepionki. Antybiotyki są silnymi lekami, dlatego leczony nimi pies powinien mieć zdrową wątrobę. Najczęściej stosuje się jeden raz dziennie przez kilka tygodni. Niektóre nowoczesne preparaty podaje się krócej bo ich stężenie we krwi utrzymuje się przez wiele tygodni. Odrastanie sierści trwa dość długo, ale pierwsze oznaki poprawy widać już po dwóch tygodniach terapii. W pozbawionych włosów miejscach pojawia się delikatny meszek i znika łuszczenie.

Szczepionki są bardzo skutecznym sposobem na zwalczanie grzybic u psów. Na początku stosuje się je dwukrotnie, w odstępach 2-3 tygodni, a uzyskana odporność utrzymuje się przez rok. Jeśli to konieczne, kurację można powtórzyć jednorazowo co 12 miesięcy. Szczepionki służą do pojedynczej terapii, ale często są również wspomagane antybiotykami bądź leczeniem miejscowym. Można je stosować także profilaktycznie, jeśli nasz pies miał kontakt z chorym na grzybice zwierzęciem. Wtedy wystarcza podanie dwóch dawek. Do użycia szczepionki niezbędna jest wiedza o rodzaju grzyba. Jeżeli w domu są inne zwierzęta, również trzeba zbadać, czy nie są nosicielami zarodników grzybów. Można też zastosować profilaktyczne szczepienie. Niektóre grzybice są zakaźne dla ludzi, dlatego należy pamiętać o utrzymaniu absolutnej higieny podczas kontaktów z chorym zwierzęciem, zwłaszcza w przypadku dzieci.